به کربلا می رویم

و حالا که این نوشته روی صفحه ای دیگر از وب می رود

آرزویی دیگرم در بحر لطف حق غرق شده است.

دلم هوای حسین گرفته و نورش به دلم تپشی دیگر بخشیدست.

حالا به یمن حضرت سلطان طوس، راهی دیاری می شوم که سال ها به دل گردش طواف کرده ام

و حالا قرار است اصلش قسمتم شود.

همه دوستانی که یادم بماند را به دعایی هر چند اندک میهمان خواهم کرد

و آنان که نیاید به نظر را نیز به دعایی.

حلالیت می طلبم از همه دوستانم و همه آن ها که دعایشان خرج سفرم می شود

که زین راه برگشت بس به کرب و بلا توان.

و اگر نامدم که اینم بیش به نظرم آمده، فاتحه ای و صلواتی میهمانم کنید.

و باز نخواهم گشت که همه دنیا سرای یک سویه ای است

و هر نفسی از مرگ دم پیشین حاضر.

یا علی