همه پدرخوانده های من

مدت زمان طولانی بود که می خواستم از گرگ های بزگتر حرفی بزنم، بگویم که تا امروز کدام سایه را چون سنگ بالاسرم حس کرده ام و کدام را باید حس کنم. اصلن دوست دارم به خاطر بچه گرگ های کوچک و دوست داشتنی سرزمینم که چند وجب بالاتر از خودم احساسشان می کنم، بخاطر همه آقازاده ها، بخاطر همه مسئولان بچه و بچه های مسئولان حرف بزنم و رنج کلمه را قورت دهم که … و بگویم که گفته باشم و دلم شاد که دست کم اسمشان را، اسم آشناترشان را شناخته ام :

… و پدرخواندگی قسم وشاخه و حزب و جناح و چیز نمی خواهد. باید بدمی در روح مارلون براندو و باد به غبغب انداخته، کمر جلو و شکم عقب داده، سر چنان به عقب گردانی که یمین و یسارت «اذا زلزلت الارض» گویان بروند از سر راه که چه؟ باد بیاید و خبر از بدگویانت رساند که به این حال دو تقدیر در انتظار است. یا آن ناچیز  نا توان، ذره ای غبار انگیخته بر ردایت که می دهی بتکانندش که دیگر خاک نینگیزد؛ یا آن قداره بند بی صفت سلیمی نمینی چیزی است که خب باشد برای اعقاب و اسلافش، می گذاری مفت تر چرندش را زمزمه کند که تو را هیچ ز صدایش آزاری نرسد و طرفی نبندد هزاران آه و ناله و زیرآب و روآب زنی …

… و سیدنا و مولانا توماس هابز به روز ازل بگفتا که حضرت انسان، گرگ انسان است که بس گل بگفتا و عجایب محشری افاضه فرموداد. و هان ای پدرخوانده، هان ای پدر مردم سوزاننده و ای فامیل مردم سرویس کننده، این اشارتی را بس گوش آویز خود کن که اگر تو پدر هر جماعتی را نبش قبر کردی و درآوردی ز گور، هیچ برخود غره مشو که پدری بس ز جانب آسمانش خوانده تر و آن سان کبیرتر از تو هست که پوز مبارکت چنان بر خاک سایش دهد که چون عالیجناب قباپوش، هاشمی رفسنجانی با سر و تمام هیکل به انتخابات ششمین مجلس خانزادگان حتمن اسلامی، که شعله شکستش تا روز ابد خاموش شدنی نیست …

… و آن که مجلسی بی هاشمی باشد، چه باد و چه شواد و که تواند چنین کناد جز سرورنا و مقتدانا، اکرم النمایندجان، باهنر که به هنر خویش کار هاشمی چونان ساختی و کمر آن پدرآمرزیده چونان به سبیل کشتی تایتانیک شکاندی که نه به انتخابات شاهنشاهی دوره نهم و نه هیچ انتصابات دیگر نتواندی کمر راست کناد و بدانجا انداختش که دست به دامن رهبر شدی و جان مادر قسمش دادی که حکم رأس الخبرجان بهرش صادر نمودی و تا روز تشییع هیچ نتواند نفس پدرخواندگانی کشاد…

… و اگر خان دانشگاهی شدی، بدان که بالاتر از تو چونان وجب به وجب خواهند ایستاد که جای پایت بشود نمره کفشت به گاه طفولیت. و چه خوش کلامی در اقوال بیفتاد که سری که درد نمی کناد را دستمال هیچ مبندید و که گر بستید، نامتان را سلیمی نمین گویند. و اگر امثال و حکم آقاجانتان سبک نگاشتید ،حضرتنا و سرورنا جاسبی چنان چوبی به چرختان گذارند و چنان تهتمی شما را گیرند که تهمت کیهان نشینان، بدبختان دوم خردادی را…

… و این تقریر بس الحاح و مویه است مر بیخردانی را که از راه محافظه کاری لغزیدند و آن سان گوش مدادند که شهرام ها و دانش جعفری ها و پورمحمدی ها …  پس ای صاحب خوانده شدن از سوی پدر، خون مردم را بس به شیشه اندر کن و تا آن وادی شتاب کن که مردمت روزی 4 وعده به آن قضای حاجت یادت به نظر آورند…